Ball & Biscuit Music Blog

Isobel Campbell & Mark Lanegan - Ballad Of The Broken Seas (2006)

2011-05-17T00:58:00.000-07:00

De Britse Isobel Campbell (voor haar solocarrière leende ze haar kunsten en haar fijne onschuldige stem aan Belle & Sebastian) neemt een plaat op met de ruige Amerikaan Mark Lanegan, die wij allen kennen van zijn gastrol bij Queens of the Stone Age, van zijn verleden in Seattleband Screaming Trees of van zijn solowerk, dat een schitterende apotheose kreeg met het in 2004 verschenen album Bubblegum.

En het resultaat mag er ook nog eens wezen. Ballad of the Broken Seas is een plaat vol magie, mysterie en schoonheid. Het beste van twee werelden samengepakt in een nieuwe wereld. Of misschien eerder: een oude wereld. En dat is met name knap van Campbell. Zij schreef het overgrote deel van de broeierige folksongs in het Schotse Glasgow of all places. Zo zie je maar wat goed luisteren naar Johnny Cash, Hank Williams (ook gecovered op deze plaat) en Lee Hazlewood allemaal niet kan bewerkstelligen. Je hoort de jaren twintig tot en met de jaren zeventig terug, voegt wat gekraak toe, zet de zaak op vinyl, zorgt dat het er wat oud uitziet, drukt de plaat in een bak op een verzamelbeurs en houdt iedereen voor de gek.

Campbell en Lanegan weten een magische landelijke sfeer te creëren, op de manier waarop anachronist Tom Waits dat ook deed op Mule Variations (1999) en op een gedeelte van Real Gone (2004). Een vergelijking die misschien ook wel boven komt drijven omdat Mark Lanegan zowel met zijn karakteristieke gezicht als qua stem steeds meer op deze grootmeester gaat lijken. Nou dwaal ik weer af. En dat is precies wat deze plaat met je doet. Ballad of the Broken Seas laat je, vanuit je koude zolderkamertje, afdwalen naar het Amerikaans platteland, naar plekken die je kent uit films of naar beelden die je zelf in je hoofd hebt gevormd bij het luisteren naar de muziek van Cash en anderen. Zo moet het ongeveer ook gegaan zijn met Isobel Campbell, daar in Schotland.

Mercury Rev - Deserter´s Songs (1998)

2011-05-11T04:52:00.000-07:00

In de loop van de jaren tachtig kwam Mercury Rev opzetten met luchtige droompop, tegenwoordig zijn ze een referentie geworden voor jonge bands. De Amerikanen creëren een evenwicht tussen een verheven instrumentatie en weelderige zang. Zowel opdringend als kosmisch evolueren de composities tot een stevige brok energie, die op de planken helemaal tot leven komt. Hierbij de video van het prachtige Goddess on a highway .

Bonnie Prince Billy - The letting go (2006)

2011-04-29T01:33:00.000-07:00

Though Will Oldham began his musical career while in his early twenties, he's never exactly sounded young. From his first releases as Palace Music, Oldham's whiskey-soaked vocals and lyrical obsessions with death, sex, and religion have made "maturity" something of a non-issue. And yet, with his most recent couple of releases as Bonnie "Prince" Billy, the aesthetic antiquity of his earliest recordings seems to have slowly given way to a more mundane sense of age. On The Letting Go, the humor, dread, and resignation that inform Oldham's music are presented in blissfully unfiltered form, and whether the proximity one feels is to person or persona is ultimately irrelevant; either way, The Letting Go feels close.

With its pristine recording and prominent female backing vocals, opener "Love Comes to Me" evokes Oldham's 2003 album Master and Everyone. Thankfully, the sound of The Letting Go proves to be more inviting and striking than that of its predecessor, as Oldham and Faun Fables vocalist Dawn McCarthy invariably find their way to beautiful moments-- even when the songs themselves aren't particularly engrossing. A late autumn stroll through the woods might not be the most exciting metaphor for an album, but it's a rare treat to hear something this organic and cozy.

Generally speaking, this is true of the album's sequencing as well. Though the more lo-fi and bluesy "Cold & Wet" is a noticeable shift from the rest of the record, it's by no means unwelcome after the perhaps-too-understated "No Bad News". On the whole, The Letting Gois amazingly consistent, Oldham and McCarthy meandering tunefully through subtle but effective changes in texture and tone. Unlike Oldham's best work, The Letting Go doesn't pull you into its own emotional world; it doesn't ask much, and you're free to take as much from it as you'd like. The beauty and eccentricity of The Letting Go doesn't provoke deep absorption or self-reflection so much as a kind of fond familiarity. (Source Pitchfork)

Video Agnes Obel - Riverside

2011-04-29T01:27:00.000-07:00

Agnes Obel - Philharmonics (2011)

2011-04-29T01:25:00.000-07:00

Over 'Philharmonics' hangt de mysterieuze, ietwat sinistere stilte die we spontaan met onmetelijke Scandinavische naaldwouden associëren. Met alleen de meest essentiële ingrediënten - stem, piano en een occasionele harp ('Beast') of cello (in 'Brother Sparrow' , dat van Elliott Smith had kunnen zijn) - vertaalt Obel die bedrieglijke rust in prachtige ingetogen liedjes. Liedjes die zo uitgepuurd klinken dat de minste versnelling of stembuiging, of zelfs gewoon maar die paar seconden stilte in 'On Powdered Ground' , al drama suggereren. Ook in ogenschijnlijk idyllische songs als de dromerige single 'Riverside' laat ze op die manieronrust binnensijpelen.

Telkens wanneer de schaduwen de overhand dreigen te krijgen, tovert Obel verrassende lichtvlekjes te voorschijn:'Just So' opent zowaar met 'Black turns beamy bright' - heel wat anders dan die 'Guess who died last night' van de Soap & Skin -achtige titeltrack. Bovendien stuurt ze haar John Cale -bewerking 'Close Watch' onverwachts een andere, hoopvolle richting uit, terwijl 'Louretta' dapper door de balzaal van The Overlook Hotel uit 'The Shining' walst, en we een hese Cat Power horen in het refrein dat het poppy'Avenue' doet opbloeien.

(Bron : Humo)

Pixies - Doolittle (1989)

2011-04-13T06:57:00.000-07:00

Doolittle is het tweede studioalbum van de Amerikaanse band Pixies.Met de donkere songteksten die verwijzen naar het surrealisme, Bijbels geweld, marteling en dood staat het in contrast met de cleane productie door de toen aangenomen producer Gil Norton. Uit het album zijn twee singles uitgebracht : "Here Comes Your Man" en "Monkey Goes To Heaven", die beide een succes werden op de Amerikaansehitlijsten voor Rock. Het album heeft de achtste plaats bereikt op de hitlijst vooralbums in het Verenigd Koninkrijk, wat een onverwacht succes was voor de band. Nu nog worden nummers van het album waaronder "Debaser", "Wave Of Mutilation", en "Hey" hoog gewaardeerd door muziekrecensenten, terwijl het album samen met hun debuutalbum (Surfer Rosa) word gezien als de band hun beste werk. Persoonlijke favorieten zijn "Tame" en "Wave of Multilation" . De Song Debaser is gebaseerd op de film "Un Chien Andalou" van Salvator Dali en Luis Bunuel waar de oogbal (Slicing up eyeballs) van een vrouw wordt doorgesneden.

Video Radio Moscow - That Frustrating Sound (Live @ Iowa Jan. 2007)

2011-04-13T06:43:00.000-07:00

Radio Moscow - Radio Moscow (2007)

2011-04-13T06:37:00.000-07:00

This album's most distinguishing characteristic is easily how indistinguishable these songs are from each other. Several of them sound like they're named after touristy Southern bars ("Lickskillet", "Luckydutch", "Mistreating Queen") and all of them feel content with burying Briggs' already muffled vocals in wah-wah guitars and gratuitous mid-song jams. There's only one change-of-pace number on the album, the Far East-tapping "Ordovician Fauna", though even that track merely swaps boring pentatonic riffs for boring Indian scale riffs.

Some areas where the band could really rally around: "Timebomb" has a decent melody, and for the split-second of the chorus where Briggs jumps up an octave to deliver a lovelorn yelp, you feel like the song's actually building towards something. Then poof-- a non-descript lick takes over, the pounding, staccato rhythm sections melts into predictable downbeat flab, and Radio Moscow attempt to once again try blowing your mind with a garden variety "jam." The chic criticisms of Cream/Led Zep/Hendrix thievery don't even apply to these classic rock throwbacks-- the band's not swiping full-fledged ideas from anyone. They're barely recreating anything more complicated than atonal finger exercises, a drawback that ultimately makes this debut such a bitch slap to the face of the musical genre that helped proliferate words like "hook" and "riff" in our lexicon. (Pitchfork)

Album info here . Official website .

The Black Keys - The Big Come Up (2002)

2011-04-13T06:19:00.000-07:00

On paper, two Ohio white guys forming a drum-and-guitar blues duo seemed like the last thing the world needed in 2002. Fortunately, the guys revisiting the tried and true were guitarist-vocalist Dan Auerbach and drummer Patrick Carney a.k.a. the Black Keys. With the former's blown-cone distortion and slinky riffs, and the latter's positively Bonham-esque way of inhabiting each change with a loose power, they smacked judgment out of one's brain before anyone could call it cliche. Taking cues from Fat Possum-centric blues legends like Junior Kimbrough and R.L. Burnside (both covered here on the first two tracks) and garage fetishists like Billy Childish and Jack White alike, the Akron duo arrived with swagger on these 13 tracks. Tackling covers traditional (like Sleepy John Estes's "Leavin' Trunk") and non (the Beatles's "She Said, She Said") and their own workouts (the aptly titled "Heavy Soul"), THE BIG COME UP wins on the strength of Auerbach's ravagedly expressive vocals--which match the egdes in his guitar tone crag for crag.. (Source CD-Universe) , album info here . Official website Black Keys .

Fleet Foxes - Helplessness Blues

2011-04-09T12:46:00.000-07:00

Het kan niet gemakkelijk zijn geweest voor the Fleet Foxes om hun eigen en toch op veel grote invloeden (Beach Boys,CSN,Neil Young) hebbende sound opnieuw spannend te maken zonder in de herhaling van het eerste album te vallen. Het koste hun dan ook bijna 3 jaar om een opvolger uit te broeden. Wat onmiddellijk opvalt is dat de meeste nummers zijn opgebouwd rond de vocalen van zanger Robin Pecknold en dat het volledige prachtige groepsgeluid wat de Fleet Foxes zo sterk maakt pas invalt na de helft van de songs. De folkie koortjes zijn gebleven maar ik mis toch echt sterke nummers zoals White Winter Hymnal en Ragged Wood. De plaat verschijnt officiëel op 3 mei in België. Meer info over Fleet Foxes vind je hier. De titelsong kan je hier beluisteren.